Lara’da Plaj Günü: Kumdan İkindi Çayına Kadar

Sabahın Kumu, Çantanın Ağırlığı

Lara’ya plaj günü diye çıkınca insan kendini hafif sanıyor. Yanlış. Havlu, su, yedek tişört, terlik, kitap, şapka, güneş kremi derken çanta küçük bir öğrenci yurdu gibi oluyor; ben de dolmuşta bir elimle tutunup diğer elimle çantayı dizime bastırırken, Lara’ya gelmeden tatilin ilk terini attım.

Sabah erken gitmenin kıymeti burada hemen belli oluyor. Kum daha serin. Deniz daha sakin. Şezlong sıraları henüz tam dolmamışken halk plajı tarafında kendi havlumu serip, güneşliği nereye dikeceğimi hesapladım; tabii rüzgâr benim planımı pek önemsemedi ve güneşlik ilk denemede yan komşunun plaj çantasına doğru hafifçe yattı. Utandım. Toparladım.

Lara’nın kum işi güzel ama dürüst olayım, öğlene doğru ayak tabanı tost makinesine dönüyor. Kum sıcak. Hem de ciddi sıcak. O yüzden sabah denizine girip çıkınca ben plajın arka tarafındaki küçük büfe, seyyar tezgâh, market ve gölgeli oturma köşesi ne varsa onlara göz kesilirim; zengin kahvaltı tabağı peşinde değilim, simit gibi, poğaça gibi, peynirli bir şey gibi ayağı yere basan yiyecek peşindeyim.

Kahvaltı sokakları dediğim şey Lara’da bazen bildiğiniz sokak arasıdır. Bir apartmanın altında fırın kokusu gelir, az ileride kafe masaları dizilir, köşede bir esnaf lokantası öğlene hazırlık yapar. Ben böyle yerleri severim çünkü plaj çantasıyla içeri girince kimse size turistik katalogdan fırlamış gibi davranmaz; terlisinizdir, saçınız tuzludur, çayınız gelir, hayat devam eder.

Güneşlik Gölgesi ve Öğlen Kaçış Planı

Lara’da öğlen vakti kahramanlık yapılmaz. Ben yaptım. Bir kere güneşliği biraz daha denize yakın dikeyim dedim, rüzgâr bu sefer daha ciddi konuştu ve plastik mandallardan biri kumun içinde kayboldu. On dakika mandal aradım. Bulamadım. Yanımdaki amca, evladım onu deniz almıştır dedi, deniz değil Lara kumu almıştı bence.

Öğle saatinde plaj yiyeceği meselesi ikiye ayrılıyor: ya yanınızda getirdiğiniz dürüm, meyve, bisküvi üçlüsüne razı oluyorsunuz ya da plajın arka hattına çıkıp daha düzgün bir şey bakıyorsunuz. Ben genelde ikinciyi yapıyorum ama abartmıyorum. Pahalı görünen yere pahalı derim, çünkü mayoyla oturduğum masada gelen hesabın beni falezden aşağı düşündürmesini istemem.

Bu yüzden Lara’da öğlen yemeği için semte göre değil, duruma göre karar veriyorum. Çok açsam esnaf lokantası ararım. Tuzdan dilim kuruduysa ayran ya da soda peşine düşerim. Sadece atıştırmalık istiyorsam gözleme kokusu olan bir köşe yeter; gözleme plaj günüyle iyi anlaşır, çünkü hem elde yenir hem de insanı akşam yemeğine kadar gereksiz şımarıklıktan korur.

Siz yine de sabah gidin. Hem yer bulmak kolaylaşıyor hem de öğlen güneşinde yiyecek avına çıkarken bütün enerjinizi kaybetmiyorsunuz. Ben bir gün geç kalıp plaj girişinden içeri yürürken içecek fiyatlarına bakmış, sonra iki sokak arkadaki markete kadar geri dönmüştüm; dönüşte terlediğim için aldığım suyun yarısını daha denize varmadan bitirdim, ekonomi yaptım derken kendime ekstra yürüyüş yazdım.

Lara’da sahil hattının bazı bölümleri düzenli, bazı köşeleri daha sade. Halk plajı tarafında kendi düzeninizi kurmak daha ucuz olur, fakat tuvalet, duş, gölge ve yeme-içme meselesini gitmeden kontrol etmek iyi olur. Antalya’da bir şeyin geçen yaz çalışıyor olması, bu yaz aynı rahatlıkta olacağı anlamına gelmez; belediye düzenlemesi, sezon yoğunluğu, tadilat, hepsi bir anda sahneye çıkabilir.

İkindi: Çay Bahçesi, Falez ve Tuzlu Saç

İkindi Lara’da benim en sevdiğim saat. Güneş yumuşar. İnsanlar ya ikinci kez denize girer ya da havlusunu silkeleyip normal hayata dönmeye çalışır. Ben genelde çay tarafına kaçarım, çünkü tuzlu saçla içilen ince belli çayın kendine has bir dürüstlüğü var; lüks değil, gösteriş değil, sadece günün ortasında kendini toparlama molası.

Falezlere karşı çay içme fikri Antalya’da çok satılır, bazen fazla satılır. Herkes aynı fotoğrafı çekince iş biraz klişeye bağlıyor, kabul. Ama yine de Eski Lara tarafında ya da parka yakın bir çay bahçesi bulup rüzgârı yüzüme alınca, klişenin niye tuttuğunu anlıyorum; denize yukarıdan bakmak, sabah kumla boğuşmuş bir insanın sinirini yavaşça indiriyor.

Ben ikindide ağır tatlıya pek girmem. Sıcakta baklava bana saygısızlık gibi geliyor. Daha hafif bir tatlı, dondurma, sütlü bir şey ya da sadece çay-kurabiye kafası yeter; tabii canınız başka isterse Lara’da kafe çizgisi geniş, ama belirli bir mekânı övmeye kalksam yalan söylemiş olurum, çünkü aynı yerde bile sezon, kalabalık ve servis temposu günü değiştirebilir.

Yine de semtte isim görmek isterseniz, sadece fikir almak için Sütbeyaz (Lara, Restoran & Kafe) ve Butterfly time (Lara, Restoran & Kafe) gibi yerlere de bakabilirsiniz. Ben burada şu yenir, bu alınır, fiyatı şöyledir demem. Gitmeden güncel saatleri kontrol edin, menüye göz atın, sonra karar verin; Lara’da aç kalmazsınız ama yanlış masaya oturup bütçeyi hırpalamak da mümkündür.

İkindi yürüyüşünde plajdan parka, parktan ara sokaklara geçmek iyi gelir. Deniz kenarında tuz, içeride fırın kokusu. Bir yerde çocuklar dondurma taşır, bir yerde emekli takımı gölge masayı kapmıştır, başka bir köşede esnaf lokantası akşam yemeğine hazırlık yapar; bu karışıklık bana Lara’nın en gerçek tarafı gibi gelir, çünkü sadece tatil değil, mahalle de buradadır.

Akşamüstü Açlığı ve Dönüş Hesabı

Plaj günü akşamüstü acıktırır. Hem de sinsice. Denizden çıkınca yok canım derim, on beş dakika sonra gözüm her tabelayı yemek gibi okur. Lara’da bu saatlerde balıkçı tezgâhı, pideci, dönerci, ev yemeği, kafe ve market hattı aynı anda akla gelir; seçim yaparken önce üstümdeki tuzu ve cebimdeki parayı düşünürüm, romantizm sonra gelir.

Balıkçı tezgâhları olan bölgelerde dolaşmayı severim ama her gördüğüm yere oturmam. Deniz ürününde güncel fiyat, tazelik, pişirme ve kalabalık işi önemlidir; ben tabelaya bakar, sorumu sorar, içime yatmazsa yürürüm. Ayıp değil. Asıl ayıp, sırf tatildeyim diye kendini hesaba teslim etmek.

Daha ekonomik bir akşamüstü için esnaf lokantası ya da sade bir pideci çizgisi bana daha yakın. Plajdan çıkan insanın ihtiyacı bazen büyük menü değil, düzgün bir çorba, pilav, yoğurt, salata gibi basit şeylerdir. Gözleme de yine sahneye çıkabilir; sabah yediysem akşam yemem sanıyorsunuz, ben de öyle sanıyordum, sonra bir gün denizden çıkınca peynirli gözlemenin insan psikolojisini nasıl onardığını gördüm.

Konaklama tarafında isim bakıyorsanız, sadece yön bulmak için Tugce Pansyon (Lara, Otel & Konaklama), Sera Hotel (Lara, Otel & Konaklama) ve UpOn Hotel (Lara, Otel & Konaklama) adlarını not edebilirsiniz. Buradan kalite, fiyat ya da hizmet yorumu çıkarmayın. Ben plaj yazısında otel cilası atmayı sevmem; kalacağınız yeri kendi tarihinize, ulaşımınıza ve bütçenize göre kontrol edin.

Dönüşte dolmuş yine başrolde. Tuzlu havlu poşete tıkılmış, terlikten kum dökülüyor, yüz hafif yanmış. Ben bir seferinde dönüş dolmuşunda cebimdeki bozuk parayı ararken güneş kremi kapağını düşürdüm, kapak koltuk altına kaçtı, ben eğildim, çanta omzumdan indi, arkamdaki teyze hiç acelem yok evladım dedi ama sesi tam tersini söylüyordu. Antalya ulaşımı böyle küçük tiyatrolarla dolu.

Pratik tarafı kısa tutayım:

• Plaja sabah erken gidin; gölge, yer ve serin kum için fark eder.
• Güneşlik alacaksanız rüzgârı hafife almayın, sağlam sabitleyin.
• Su ve küçük atıştırmalık taşıyın; plaj çevresi bazen bütçeyi zorlar.
• Duş, tuvalet, giriş ve otopark durumunu gitmeden kontrol edin.
• İkindi için falez tarafında çay molası planlayın, ama dönüş saatindeki dolmuş kalabalığını hesaba katın.

Lara’da plaj günü bana göre pahalı beach kulübüyle ölçülmez. Kum ayağa yapışacak, çay bardağı buğulanacak, güneşlik biraz eğilecek, siz de günün sonunda yorulmuş ama hafiflemiş olacaksınız. Benim sevdiğim Lara tam olarak bu: biraz düzenli, biraz dağınık, bazen pahalı, bazen çok makul, fakat denize girmek isteyen insanı fazla sorgulamayan bir yer.

Bu yazıda geçen yerlerle ilgili güncel işletme bilgisi ve yorumlar için FindAntalya'nın Lara rehberine göz atın.